জলফাই তলৰ গধূলি ...

মোৰ বেদনাৰ জোনাক নিগৰি
তোমাৰ সৰাপাতৰ ঠিকনা ৷

পাহাৰৰ বুকুত উবুৰি খাই থাকে
আপদীয়া জোনটো
মোৰ হিয়াত সাজে ঘৰ : বেদনাৰ
দুচকুত সিঁচি দিয়ে
অযুত নিশাৰ সাধুকথা ...


একেখনেই মাথো সাকোঁ
মোৰ হিয়াৰপৰা তোমাৰ হিয়ালৈ
বগুৱা বাই যায় এবুকু সৰীসৃপ ৷

তোমাৰ অসুখ জলফাই তলৰ গধূলি
মোৰ অসুখ ইউকেলিপ্টাছ ...
দুচকুত তোমাৰ বৰষুণৰ চিঠি
নীৰৱে হেৰায়
সোণালী জাহাজৰ ঠিকনা ৷

জলফাই তলত সাৰ পায়
পিয়ানো বজোৱা প্ৰেমিকৰ
হিমশীতল দুটি ওঁঠ ...

হালধীয়া চৰাইজাক আহিল আৰু গ'ল
তোমাৰ খহি পৰা আঙুলি বুটলি
(সাক্ষী মাথো নৈখন)
ধুমুহাজাক কিমান গধুৰ আছিল
তুমি নুবুজিবা ,

কাৰণ তেতিয়াও তোমাৰ তেজত
বিয়পি পৰা নাছিল
পথ হেৰুওৱা নাৱিকটোৰ কথা ...

গুলীৱিদ্ধ হৃদয়ৰ এনিশা ...

               ১
তোৰ জেপত ভাঁজ খাই থকা
এমুঠি জীয়া ইতিহাস
এটি তেজলগা দিনৰ কবিতা ...
স্বপ্নৰ পৰিধি ঠেলি নীৰৱে আগুৱায়
তোৰ বুকুৰ সেউজীয়া ঘাঁ ...


              ২
সি কথা কয় গৰ্কীৰ
তাৰ সিক্ত একোণত লাগি ৰয়
শতাব্দীজোৰা সংগ্ৰামৰ তেজ ...
তোৰ জিভাৰে উচ্চাৰিত হয়
মাৰ্ক্সৰ মুঠি মুঠি সপোনৰ ঢৌ ...

               ৩
নিচাত মুদ খোৱা দুচকুত তোৰ
জোন-তৰাই নেমেলে গানৰ পোহাৰ

হৃদয়ত লাগি ৰয় সেয়া
আমৃত্যু যন্ত্ৰণাৰ চেকা - শতাব্দীজোৰা ...

                ৪
জুইৰ লেলিহান শিখাই আজিও সোঁৱৰায়-
"জীৱন, তোৰ বুকুত খোদিত কৰিম
সংগ্ৰামৰ জীয়া ইতিহাস ..."

অনুভৱৰ ক'লাজত ...

স্মৃতিৰ বাখৰুৱা পথেৰে
বাট বুলিছোঁ মই
শূন্যতাৰপৰা বিশালতালৈ ...

পৰেনে মনত বাৰু
বকুল ফুলা দিনবোৰৰ কথা ?
হাতে হাত ধৰি
গৰখীয়া বাঁহীৰ মতলীয়া সুৰত
নৈৰ ঘাটত বহি
বালিমাহীৰ সাধু শুনাৰ কথা ?

পৰেনে মনত
হেপাঁহৰ সোণাৰুবোৰৰ কথা ,
এজাৰ আৰু কৃষ্ণচূড়াৰ মিতিৰালিৰ কথা ?
শব্দবোৰ ফুল হোৱা দিনৰ কথা ?
অথবা ,
স্বপ্নিল পৃথিৱীৰ উমাল গানবোৰৰ কথা ?

আৰু এদিনৰ কথা ,
শব্দবোৰ নিশ্চুপ হৈ ৰৈছিল ক্ৰমশ: ;


পিঠিত হেঙুলীয়া ৰ'দ সানি
দিগন্তত বিলীন হৈ গৈছিল
সপোনৰ সঠিক ঠিকনা ৷

মই জানোঁ ,
এনেকৈয়ে হেৰাই যাব খুজিছিল
অক্লান্ত পথিকজন
দিশহাৰা নাৱিকৰ দৰে ;
মৰহি যাব খুজিছিল এপাহ ফুলৰ দৰে ;
কিন্তু নোৱাৰিলে ৷

কাৰণ ,
শব্দৰ সিপাৰেও শব্দ আছে ৷
মোৰ আঙুলিৰ ঠাঁৰত বিয়পি আছে
সপোন দেখা মানুহৰ সপোন ৷
মোৰ মানসপটত
সম্ভাৱনাময় ভৱিষ্যতৰ ছাঁ ;
সেয়া তোমাৰেই ছাঁ ৷...

অন্তৰাৰ ডায়েৰী ...

মোৰ সুপ্ত বাগিচাত
একুৰি এনিশাৰ সাধুকথা ...

চুই চাবা ,
মৰহি যাম আৱেগবোৰ সাৱটি ৷

মোৰ পদূলিত নৈঃশব্দ্যৰে গান ...

হেপাঁহবোৰ ফুলিব পদূলিত ৰৈ ...

নীলাভ সপোনৰ সিপাৰে ঘৰ মোৰ
বিচাৰি চাবা নীৰৱ নিশাবোৰত ,
অথবা যন্ত্ৰণাৰ বিষাক্ত কাৰেঙত ...

তথাপিও শীত মোৰ
বাখৰুৱা হেঁপাহৰ গান ,
যন্ত্ৰণাৰ আচোঁৰ ধুই নিয়া
এমুঠি মিঠা জোনাক ...

তুমি সদায়ে আহিবা
বুকুত কঢ়িয়াই প্ৰতিশ্ৰুতিৰ অযুত বতৰা ৷

এটি নিশাৰ সাধুকথা ... (খিৰিকীমুখৰ কবিলৈ একলম)

 বহুদিনৰ মূৰত লিখিলোঁ তোমালৈ
দুটি শব্দই বাৰে বাৰে
আমনি কৰিছেহি মোক ,
অথচ নিস্প্ৰাণ মোৰ দুচকুত
ফুটি নুঠে
হাঁহোঁ বুলিও হাঁহিব নোৱৰা গুপুত যন্ত্ৰণা ...



হায় !...
তুমি তো নাজানা
নিশাৰ ফিৰফিৰীয়া বতাহজাকে
কিদৰে কঁপাই যায়
মোৰ বুকুৰ প্ৰতিটো চুক-কোণ ;
সেয়া বাৰু থাওক ,
এইবাৰ জানা মোৰ হৃদয়ত
একুৰি এটা বেদনাৰ গুপুত স্বাক্ষৰ

জানোঁ , তুমি নাজানা ,
বুজিও নুবুজা ;
সেয়ে তুমি আঁতৰি গ'লা
মোৰ খিৰিকীমুখৰপৰা ;
এতিয়া শূন্য মোৰ আসন
খিৰিকীমুখৰ কবিৰ ...

এয়া এটি মাথো
হৃদয়ৰ আহ্বান ,
তুমি জানো নুবুজিবা ?

শব্দৰপৰা হৃদয়লৈ যাত্ৰা যাৰ ...

সুৰীয়া বাসনাই চুই যোৱা
এপিয়লা আৱেগৰ ৰঙেৰে
এটি নিভাঁজ আবেলিৰ গান -
বিয়পি পৰিছেহি
শব্দৰপৰা হৃদয়লৈ ,
অনুভৱৰ নীলাভ দুবৰিত ৷

চাই আছোঁ মই
শূন্যতাৰ দুটি শব্দ সিঁচি ...

জোনাক একাঁজলি ...

          ১

নৈখন এৰাৰ আগতেই
সপোনটো দেখিছিল সি ৷

পপীয়া তৰা ওলোৱাৰ দিনা
নিশা দুপৰলৈ
পথাৰৰ বুকুত শিল ভাঙি ভাঙি
শিলাময় হৈ পৰা তাৰ দুহাতৰ মুঠিত
উঠি অহা নাছিল
এমুঠি সেউজ সপোন ৷

           ২

সপোন এটাই তথাপিও
দোলা দি আছিল তাৰ সিক্ত খিৰিকীখনত ৷
নিয়ঁৰসনা দুবৰি গচকি
অসীমলৈ যাত্ৰা তাৰ
সংগোপনে ...

সি যে পাহৰা নাই এতিয়াও
জোকে খোৱা বুকুৰ বেদনা !

           ৩

এইবাৰ জোনাক আহিলে
যাপন কৰিব সি
হেপাঁহৰ বেগুণীয়া নিশা ,

কাঁইটে আঁচোৰা সপোনবোৰ মোহাৰি
দুচকুত ৰচিব
এমুঠি নীলাভ কবিতা ৷